باستانی پاریزی؛ احیاگر تاریخ مکتوب کرمان زمین

پنجم فروردین 93

امروز اولین روز کاری در سال جدید بود. ساعت شش و نیم از خواب بیدار شدم. هوای نیمه ابری بهار یه حس تعریف نشده‌ای داشت. تا از در خانه بزنم بیرون این شعر شکل گرفت:
ابرهای گرسنه
اولین روز کاری:
آسمان نیز خوابش می‌آید.

تردید داشتم که بنویسم ابرهای گرسنه یا بادهای گرسنه. آخرش زور ابر بر باد چربید. آمدم از خانه بیرون. راننده هنوز نیامده بود. ده دقیقه روی پله‌های خانه نشستم. سرد بود هوا. زنگ زدم راننده. خواب افتاده بود. رفتم توی خانه و نون و کره‌ای را که گذاشته بودم سر کار بخورم با عسل خوردم. هنوز راننده نیامده بود. تصمیم گرفتم نروم و بگیرم بخوابم. به راننده مسیج دادم که خودش تنها برود.
بیدار که شدم دیدم چند تا پیامک آمده روی گوشی. یکیش خبر درگذشت استاد باستانی پاریزی بود. نمی‌دانم چرا شگفت‌زده نشدم. یادم هست پارسال همین موقع‌ها به حلاجیان مدیر روابط عمومی مس گفتم که باستانی پاریزی زیاد عمر نمی‌کند و خوب است که مس برایش مراسم نکوداشتی بگیرد. گفتم برای وجهه مس هم خوب است. جواب درستی نداد و موکولش کرد به مذاکره با پوستین دوز و گفت اگر مراسم تهران باشد بهتر است. من هم دیگر پیگیریش نکردم. تا وقتی که هم حلاجیان از مس رفت و هم پوستین دوز. پاییز پارسال دانشگاه آزاد سیرجان به فکر افتاد مراسمی برای باستانی پاریزی بگیرد. دو روز. یک روز در سیرجان و یک روز در پاریز. با من هم تماس گرفتند که مس سرچشمه دستی برساند. چند نفر از اعضای شورای پاریز هم آمدند که برای مراسم پاریز، مس آبروداری کند. قول همه گونه همکاری دادیم. حتا همکاران من در روابط عمومی مس، رفتند محل مراسم را دیدند که در آماده‌سازی سالن کمک کنند. آخرش هم گفتند که یکی از مسئولین سیرجان با برگزاری مراسم مخالفت کرده و فرماندار سیرجان هم به خاطر بلاتکلیفی ماندن یا ماندن، زیر بار مسئولیتش نرفته و برنامه لغو شده است. به دلاوری پاریزی که مشاور فرهنگی مدیر عامل مس است زنگ زدم که مس بیاید و این برنامه را اجرا کند. مدیر عامل با کلیتش موافق بود، اما زمانش را مناسب نمی‌دانست. به دلیل اینکه تکلیف استاندار کرمان روشن نبود و در این گیر و دار، اجرای چنین برنامه‌ای را به صلاح نمی‌دانستند. ول شد همه چیز. فقط روزنامه فرهیختگان ویژه‌نامه‌اش را که قرار بود به مناسب برنامه نکوداشت آماده و توزیع کند، چاپ کرد.
نشستم پشت کامپیوتر و در آرشیو عکس‌هایم دنبال عکسی گشتم که چند سال پیش از باستانی پاریزی گرفته بودم. در خانه‌اش. تهران. فروردین 87 بود. شش سال پیش. کتاب «شاعران قدیم کرمان» تازه چاپ شده بود و آن را به استاد باستانی پاریزی تقدیم کرده بودم. دوست داشتم خودم آن را حضوراً به ایشان هدیه دهم. از حمید نیک نفس خواستم که وقتی بگیرد از استاد و برویم تهران دستبوس. با نادر مطلبی کاشانی که سردبیر نامه بهارستان بود هم هماهنگ کردم و او هم سرش درد می‌کرد برای این کارها. صبح یک روز بهاری من و نیک نفس و نادر کاشانی رفتیم خانه باستانی پاریزی. پیر بود، اما سر حال. کتاب «شاعران قدیم کرمان» را که ورق زد، گفت این همه شاعر را از کجا پیدا کردی؟ گفتم لابلای جُنگ‌ها و مجموعه‌های خطی. چاپ جدید کتاب «سلجوقیان و غز در کرمان» را توشیح کرد و هدیه داد. چند تا عکس از استاد گرفتم و چند عکس دسته جمعی هم انداختیم.

یکی از عکس‌ها را انتخاب کردم و گذاشتم توی صفحه فیس بوک. نوشتم: استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی راوی تاریخ تاریخ کهن این مرز و بوم درگذشت. دلم آرام نگرفت. در بخش نظر‌ها مطلبی را اضافه کردم: قرار بود در پاییز گذشته در شهر سیرجان و زادگاه استاد مراسم نکوداشتی برای ایشان برگزار شود. ممانعت عده‌ای کوته فکر ، مانع از تحقق این امر شد. گرچه آن استاد، نیازی به نکوداشت نداشت و چیزی به شخصیت ایشان نمی‌افزود. این نیاز همشهریان استاد بود که دین خود را به احیاگر فرهنگ و تاریخ کرمان زمین ادا کنند.
پیامک‌های تسلیت مرتب روی گوشی می‌آمد. از جمله پیام تسلیت مسئولین شهرستان سیرجان. خیلی حالم گرفته شد ازین رفتار ناروا و مزورانه. طاقت نیاوردم. چیزکی نوشتم و برای چند تا از دوستان فرستادم. جناب مهدی محبی کرمانی پیام داد: «در دلم آشوبی بود. حرف دل‌مان را گفتید آقا. سبک شدیم». راستش را بخواهید، خودم هم سبک شدم:
زشتا برین جماعت بی شرم
بر زنده تو رحم نکردند
واندر پس جنازه تو نوحه می‌کنند
زین ناروا
که شیوه این مردم دو روست
خورشید اگر غروب کند، حق به دست اوست.

پیامک‌ها می‌رسید. از جمله دوستی نوشت: «به فلان شماره پیامک بدهید و تقاضا کنید دکتر باستانی را توی زادگاهش به خاک بسپارند». با خودم گفتم پیرمرد در کمال سلامت عقلی، 89 سال عمر با عزت کرد و اگر دلش می‌خواست جای خاصی دفنش کنند حتماً وصیتی از خود به جای می‌گذاشت. دارد باران می‌بارد و یک نفر از کسانی که معنی این باران را خوب می‌فهمید، از جهان کم شده است.

/ 10 نظر / 61 بازدید
مجید نعمت الهی

در حیرتم از حقارت تنگ چشمانی که عظمت باستانی ها را نمی بینند... درود بر سید عزیز و بزرگوار. حرف دل همه کسانی را زدید که این یکی دو روزه آرام و قراری ندارند

محمد خلیلی

خبر کوتاه بود استاد باستانی پاریزی به علت کهولت سن درگذشت . این خبر رو بخش خبری صبحگاهی تلویزیون اعلام کرد . شوکه شدم ، بعضی وقتها انتظار نداری که خبر مرگ کسی چون استاد باستانی پاریزی را بشنوی انگار که قرار نیست هیچ وقت زمان رفتنشان فرا رسد .وارد فیسبوک شدم دوست مستندسازی نوشته بود خیال پرداز کویر درگذشت . به واسطه ساخت مستندی از حدود 14 سال پیش شروع به خواندن اثار استاد باستانی پاریزی کردم و به معنای واقعی کلمه ، پرواز در تاریخ را تجربه کردم .چه لذت ها که نبردم . روحش شاد. اما در مورد نگاشته شما باید بگم تا زمانی که سیاست در همه چیز رسوخ کرده باشد وضعیت همین است. مراسم تجلیل از استاد گرانقدری در گروه انتصاب استانداری جدید است یا مسئولین شهر زادگاهش مراسم تجلیل از ایشان را برنمی تابند .این نتیجه امیختن سیاست با فرهنگ و هنر است .اما جناب میر افضلی عزیز استاد باستانی پاریزی در دل همه فرهنگ دوستان ، خاصه کویر نشینان جایگاه ویژه ای دارند . دیگران و سیاست هایشان همگی فراموش میشوند اما استاد نه .اما خوشحالم که مستند سازان این مرز و بوم قدر این گوهر گرانبها را دانستند و چند مستند از این استاد فرزانه

محمد خلیلی

...... ساخته شد . ( ادامه مطلب قبل )

خدادادی

سروده ای از مرحوم باستانی درباره بهار ... در گوش من صحیفه تبریک عید گفت سالی دگر از عمر تو ای بی خبر گذشت نشکفته غنچه های بهار امید و عشق دیدی که عمر همچو نسیم سحر گذشت روح کهن نه تازه شود از حلول عید راح کهن بیار که ابم ز سر گذشت تبریک نیست- تسلیت است اینکه دوست را گوئی: خوشا ز عمر تو سالی دگر گذشت

لطیف کار

دست مریزاد جناب میرافضلی عزیز. کرمانی ها از حالا به بعد هر کاری برای باستانی انجام بدهند نمی توانند بدهی خود را با او تسویه کنند. باستانی یک عمر از کرمان گفت و نوشت و به این کار افتخار می کرد. او اما هیچ از بی مهری کرمانی ها به خودش حرفی نزد. عاشق کرمان بود و از جور معشوق با خبر بود. تنها حرف تند او این بود که کرمان را برای خواب ابدی اش انتخاب نکرد. از این بابت به همه ی کرمانی های دوست دار باستانی تسلیت می گویم. روحش شاد و یادش گرامی باد تا همیشه.

احسان

انهایی که امروز از اهالی کوته فکرانند که اتفاقا صدای بس ناهنجارشان گوش مردم پاک و نجیب ایران را ازرده بدانند که مردم ایران نیت این نااهلان را خوب میداند.افتخار ایران وایرانی به فرهنگ این سرزمین و اهالی فرهنگ ان است .تا تاریخ زنده است استاد باستانی پاریزی هم زنده است.

ز-پورالماسی

سلام استاد کتاب عشق راجز یک ورق نیست درآن هم نکته ای جز حرف حق نیست فردا باحضور شما یاد استاد چون نوروز باستانی خواهد شد

از خودت میپرسی تو این استان این همه شاعر و آخریش همین باستانی پاریزی خودمون یا همین سه سال پیش جلال ذوالفنون که امد و چقدر بد ازش استقبال کردند ....اونوقت میایی میشینی از خودت میپرسی چی میشه که از این ادم تجلیل میکنن؟ مگه شعرهاش تا کجا رفته کی و کجا رو گرفته؟ بخاطرشون زندون رفته یا محاکمش کردن؟ دست آخر ایا از سر اتفاقه که از میون اون همه خبر گذاری اشعارشو خبرگذاری فارس نقل میکنه ....بعد یاد اون شعر امام حسین و قیمه ی خودش می افتی... اگه او سراینده این شعره ؟ چرا از قیمه ی پوستین دوز خورده ؟ تف به رومون ....