۱۳۸٢/۱٠/٥

 

 

تب كرد خاك و تيرهء انسان تباه شد

شرمنده باز چهرهء خورشيد و ماه شد

انسان نماند و  در وزش تند گورها

پيشاني سپيد زمين راه راه شد

ما را به غير ديدن گور و كفن نبود

روز و شبي كه رفت سپيد و سياه شد...

(محمد شريف سعيدي)

 

پيش از اين بنا داشتم اين يادداشت را به مجموعه شعر ماه هزار پاره سرودهء شاعر عزيز محمد شريف سعيدي (تهران, بهار 1382) اختصاص دهم. اما زلزلهء امروز شهرستان بم كه جان روشن تعدادي از عزيزان هم‌ميهنمان را در خاك تيره فرو برد, فقط مجال آن داد تا دو سه بيتي از يكي از غزلهاي سعيدي را كه با حال و هواي ما مناسب افتاده‌ست نقل كنم.

بايد براي مردگان شمعي بيفروزيم و براي زندگان دعا كنيم.

 

 

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/۱٠/٥
    لینک مطلب   نظر شما ()