۱۳۸٢/٩/۱٦

 

 

به ياد پوينده و مختاري      

 

اين قطعات پراكنده , بخشهايي از شعر بلندي است كه در زمستان 1376 بر زمينهء داستان قتل مشتاقعلي شاه به فرمان ملا عبدالله ـ مجتهد و امام جمعه كرمان ـ در سنهء 1205 ق و حمله آقا محمدخان قاجار به كرمان در سنهء 1208 ق و كشتار مردم كرمان گفته شد. و باعث آن قتل چند تن از اهالي قلم و انديشه  در پاييز 76 بود كه به قتلهاي زنجيره‌اي معروف شد و در خيال خود, بين مشتاقعلي شاه و قربانيان قتلهاي زنجيره‌اي و ملا عبدالله و عاملين و آمرين قتلهاي زنجيره‌اي مشابهتهايي مي‌يافتم. يك درد مزمن تاريخي. نقل همهء‌ آن شعر نه نوشتنش  در حوصلهء من است و نه خواندنش در حوصلهء شما. اما براي آنكه ياد  آن دو عزيز زنده شود, تكه‌هايي از آن شعر را  در اينجا نقل مي‌كنم.

                                                               

 

فانوسهاي سوخته را

                        با چه شعله‌اي

                                          در مي‌توان گرفت

در قحطي ستاره كه گسترده بر زمين ؛

پروازهاي ريخته را

                         با كدام شور

                                        پر مي‌توان گشود؟

 

در چشمها

ديريست تا كبوتر اشكي نخوانده است

سرتاسر افق

تا دور دست منظره   تاريك مانده است.

 

تاريك مانده‌ايم و

                   درين گنبد كبود

ابر مصيبت است  كه بر مي‌شود سياه

تنهايي است و دود

                      مرثيه است و آه.

 

فانوسهاي سوخته را

حرفي نمانده است   بجز هق هقي غمين

قحط كبوتر است درين گنبد كبود

ابر مصيبت است كه گسترده بر زمين.

.........................................

.........................................

 

باد عقيم زرد

از چارسو وزيد

در چشم‌خانه‌هاي سيه روز در گرفت.

 

در زير طاقها

فانوسها  به لرزه در آمد

درب اطاقها

چون پلكهاي مات به هم خورد   و  باز شد

و چشمها

همچون دري شكسته

                          به حيرت  گشوده ماند.

 

باد عقيم زرد

دروازه‌هاي كم دل آشفته بخت را

از چار سو گشود

و كوچه‌هاي باكره  را آلود.

 

در قال كفتران

                 پاييز لانه كرد

آهي بلند و سرد

از بادگير پير در آويخت

و دشتي از ترنّم نرگس به باد رفت

و باغي از ستاره و سوسن به خاك ريخت.

 

باد عقيم و رويش ظلمت    حكايتي است!

 

كوت چراغهاي فرو مرده

كفّارهء شهادت چشمان مست تست.

 

بي چشمهاي تو

شبهاي بي ستارهء ما را

                              چه رونقي؟

بي كفر زلف تو

ايمان بي قوارهء‌ ما را

                            چه جلوه‌اي؟

.........................................

.....................................................

 

در خانه‌هاي خشتي مبهوت

تصنيف آه   در جگر بادگير پير

تصوير ماه    بر تن مجروح آبها.

 

لبخند نانجيب سواران بي لگام

بغض غريب پرده نشينان بي حفاظ

نقش غروب بر دل قالي ناتمام.

 

هرچند شاعران

در واژه‌هاي خويش

افسون دميده‌اند و به افسانه گفته‌اند

اما يك از هزار

احساس شرحه شرحهء‌ ما را نگفته‌اند.

 

خورشيد خسته است و

                            افق تار و تيره است

ابر مصيبت است كه گسترده بر  زمين

لبخند را به مسلخ تكفير برده‌اند

آواز مرغ عشق   گناهي كبيره است.

 

پشت دريچه بودم و

                        .... ناگاه باغ را

ابري سياه و تلخ برآمد

بغض دريچه

                دامن احساس را گرفت

توفان وزيد و ردّ نگاهم سياه شد.

 

مردان مست   با نفسي زرد آمدند

و باغي از ستاره و سوسن به باد رفت

و دشتي از ترنّم نرگس تباه شد.

 

 

پشت دريچه    هر شب

تصنيف آه  مادر آشفته موي من

در بادگير غم زده تكثير مي‌شود

پشت دريچه

              سوسن همسايه    تا سحر

در پاي دار قالي خود پير مي‌شود.

 

 

پشت دريچه   هر شب

بال كبوتر است و صداي سه تار تو

پشت دريچه

               لابهء سگها و محتسب

باران سنگ و  باد عقيم و

                                مزار تو.

 

پشت دريچه.  هر شب ...  ديريست.

 

 

 توضيح چند واژه.  قال: ‌لانه پرندگان.   كوت: پشته. حجم انبوهي از چيزي.






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:۱٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٩/۱٦
    لینک مطلب   نظر شما ()