۱۳۸٢/٥/٢٦

 

در يك ماه گذشته فضاي اين صفحات , چون مي‌نگرم, بيش از حد به بوي اندوه آغشته شده است. از اين رو, دوست دارم با چند شعر كوتاه كه بازسرايي هايكوهاي ژاپني است خانه‌ دلم را حسابي بتكانم.

 

سبز است و رها

گيسوي شلال بيد

                            بر شانه آب.

 

 

در دره پُر شكوفه

بيتاب ترنم است

                          سنگ لب جوي.

 

 

در بارش ماه

تنها  منم  و   اين پُل چوبي تباه.

 

 

باران بهار

وين مورچه‌ها    كه ناگهان 

                                            بر سر آب.

 

 

در بارش بي دريغ تابستاني

يابوي نفس بريده جان مي‌گيرد .

 

 

باران بهار

بر كاسه سائلان

                         ـ چه بي منّت و مزد .

 

.....

.....

 

  اين نقاشي هم كه اثر دست مريم من است و چيزي از دنياي پاك كودكي با خود دارد,

 تقديم آنهايي باد  كه با كودك دلشان هنوز حرفهايي براي گفتن دارند.

 

 

 

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٥/٢٦
    لینک مطلب   نظر شما ()