۱۳۸٢/٥/۱٩

 

 

                                                    براي دايي حسينعلي

 

1

جيغ بلند باد

وقتي كه ساعت از نفس افتاد

                                              روي رف قديم.

 

2

 در ساعت چهار

ديگر دريچه باز نخواهد شد

ديگر

شايد   كه هيچ دست

اين راز بسته را   نگشايد.

 

3

باور كنيد

خاكستر اتاق

از چشمهاي سرد شما     واقعي‌تر است

باور كنيد

اين نور محتضر

هرگز  دوباره شعله نخواهد بست.

 

4

اما    و ناگزير

پيراهن قديمي خود را   در آوريد

آن گاه     در قضاوت باران    رها شويد...

 

5

در گور بي اگر

خوابي چنان صريح

كه از پرده‌هاي مرگ   سكوت‌آزموده‌تر.

 

6

در ساعت سكوت

وقتي كه دست باد   گره خورد

وقتي كه ابر تلخ   بر آمد

وقتي كه آتش از تپش افتاد ؛

پشت همان دريچه   همان راز

پشت همان پسين‍  بناچار:

باران پُر مهابت مرداد

روياي موريانه و مردار.

 

7

در ساعت چهار...

 

                                   تابستان 1372

 

پسين:‌ همان بعد از ظهر است در گفتار رفسنجانيها.

 

.............................................

 

 

 عکس و طرح از : Misha Gordin






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٢/٥/۱٩
    لینک مطلب   نظر شما ()