۱۳٩٢/۱٢/۱۸


صداهای اعماق
به سوی تو جاری است.
تو آن نقطهء اشتعال جهانی
که گرمای موسیقی و شعر، مرهون تابیدن توست.

صداهای اعماق
ترا دوست دارند
که انگشت‌های ظریفت
نوازندهء تار و پود سکوت است.

صداهای اعماق
گرفتار عطر تو هستند
گریبان که وا می‌کنی
زمین بیرقی می‌شود در وزش‌های پنهان.

و  ای ریشهء باشکوهم!
مرا بشنو از سمت خاموش ِ روحم.

 





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۱٢/۱۸
    لینک مطلب   نظر شما ()