۱۳٩۱/٩/٩

 

چیست در پیراهنم ؟ 
                   ـ یک ابر بی پایان 
جنگلی هستم
 که از حس مه آلود تو لبریزم .

::

و چه سخت است که از پنجره ات هر ساعت 
کوچه را زیر نظر داشته باشی 
                             و ببینی که هنوز ...
و ببینی باران ...
و ببینی که نباریده هنوز ...

::

اندازه باران...
          ـ چه می‌گویم؟
اندازه احساس یک کودک به باران
                             دوستت دارم.

::

لب این پنجره را
به کبوتر برسان.

::

خورشیدِ خواب رفتهء من!
جان خودت ـ که حرف نداری ـ
جان مرا ـ که خواب ندارم ـ
                          طلوع کن.

::

چیست این مـِـه
               اینکه از سمت تو می‌آید؟
اینکه در هر ذره‌اش یک ابر پنهان است
اینکه گیجم می‌کند از حرف‌های غوطه‌ور در عشق ؛
چیست این مـِـه
              اینکه از آوازهای بومی‌اش
                                          پیراهنم خیس است؟

::

نارنگی خوشرنگ 
                   در بشقاب پاییزی ؛
یاد تو می‌افتم :
بی تو برای هر چه نارنجی 
                          دلم تنگ است.

::

ابر دیدی با چه آهنگی
می‌رود در کوچه‌های شهر؟
با رگ من عشقبازی می‌کند یادت.

 





کلمات کلیدی :شعر کوتاه

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٦:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٩
    لینک مطلب   نظر شما ()