۱۳٩۱/٦/٢٩

 

آنکه بی شائبه می‌بخشد عشق
هرچه، هرجا، هر وقت
ابر بودن بلد است.

حال هر پنجره را
فارغ از دغدغه می‌پرسد ابر.
طره وحشی گندم‌ها را
باد، اندازه نمی‌گیرد و می‌افشاند.
آفتابی که نگاهش مهر است
نیست دنبال وجب کردن سطح من و تو.

عشق، یک بچه تخس است و هنوز
صفر می‌گیرد از درس ریاضی هر روز.





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٦/٢٩
    لینک مطلب   نظر شما ()