۱۳۸۱/۱٢/٢٦



اگر نگاه تو باشد زلال مي‌مانم.

نمي‌دانم اين گفته از كيست كه در شعر اولين كلمات هديه خدايان است. چند سال پيش مصراع بالا كه احتمال دارد هديه خدايان باشد بر زبانم گذشت و زور و زاري بسيار زدم تا غزلي بر مبناي آن كارسازي كنم و كردم. مثلا يادم مي‌آيد كه در اين مايه‌ها گفته بودم اين بيت را :

دوباره اين گره كور بر زبانم چيست
كه در تلفظ نام تو لال مي‌مانم

و به خيال خودم همين كه توانسته‌ام كلمات كور و لال را در بيت جا بيندازم شق القمر كرده‌ام! كمي كه بزرگتر شدم فاتحه غزل را خواندم. ولي بعد از ده دوازده سال كه از آن ماجرا مي‌گذرد هنوز آن مصراع نخست در ذهنم طنين انداز است و خاطره گرمش باقي.
امشب حرفي غير از اين ندارم و با يك كاريكاتور شاعرانه از اردشير رستمي رفع زحمت مي‌كنم.






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۱/۱٢/٢٦
    لینک مطلب   نظر شما ()