۱۳۸٥/۸/۱٢

 

يك سر و هزار سودا حكايت آدم سرگشته‌اي است همچون من كه بلد نيست خودش را درست تعريف كند. سر خودم را با چهار پنج وبلاگ اين ور و آن ور گرم كرده‌ام و به هيچ كدامشان هم نمي‌رسم. شايد بيماري وبلاگ‌زدگي دامن دل مرا نيز گرفته است. علت اين پراكنده‌كاري براي خودم شايد موضوعات جداگانه هر وبلاگ باشد. باري، پس از مدتها تنبلي، امروز نهيبي به اين روح دربدر زدم و گفتم دستي به سر و روي همه وبلاگها بكشم. آخر كار، ديدم سر اسپريچو كه انيس سه چهارساله من است و پدربزرگ آن سه چهار وبلاگ، بي كلاه ماند. گفتم همينجا تبليغ مفت و مجاني كنم براي آن سه وبلاگ ديگر. تحويل گرفتن خود است، اما گاه گداري ناپرهيزي اشكالي ندارد. ضمناً از دوستاني كه پيامهايشان‌ درين وبلاگ بي جواب مانده است، عذر تقصير مي‌خواهم. به حساب هرچه دلشان خواست بگذارند، جز بي مهري و بي معرفتي.

...

باران صبحگاهي

پرچين نمي‌شناسد.

در هر دو سو: چمنها.

 

وبلاگ فوتوهايكو اتفاق خوبي بود كه افتاد و من نيز اولش شوقي داشتم و چيزي برايش مي‌نوشتم. بعداً دوستان آمدند و گفتند هر كدام از اعضاي فوتوهايكو يك وبلاگ اختصاصي هم براي خودشان در اين حال و هوا بزنند. دوست عزيزي از بانيان اين امر، باعث خير شد و وبلاگ گنجشك ناتمام را به اسم من سرپا كرد و افتاد گردن‌مان. بعداً كه هايكونويسان قرار شد راهشان از ما پراكنده‌نويسان جدا باشد، بهانه خوبي دست تنبلي من افتاد و تأخيرهاي پي در پي را در پي داشت. بعد از دو سه ماه، حال و هواي فوتوهايكو دوباره به سرم افتاد و چند تا شعرنگاره كوتاه نوشتم. «شعرنگاره» اصطلاحي است كه من ساخته‌ام براي شعرهاي كوتاه خود كه در حال و هواي يك تصوير گفته شده‌اند. اگر وقت و فرصت و حال و حوصله‌اي دست داد، گنجشك ناتمام و سه شعر كوتاه جديد مرا در آن بخوانيد.

 

...

 

رباعي‌پژوهي دغدغه اصلي من است. وبلاگ باران هزار ابر سرگردان را ساختم تا يادداشتهايي در مورد رباعيات كهن پارسي بنويسم و هويتي مستقل از اسپريچو داشته باشد. اين بار به سراغ رباعيي از مهستي گنجوي رفته‌ام. مهستي گنجوي از نام‌آورترين بانوان پارسي‌گوي است. دلم مي‌خواهد رباعياتش را كتاب كنم. يادداشتهايش فراهم آمده است. شايد اوايل سال آينده جمع و جورش كردم.

بخشي از رباعيات مهستي گنجوي را «شهرآشوب»هاي او تشكيل مي‌دهد. اين شهرآشوب او كه توصيف قصابي است كه دل شاعر را به دام انداخته است، موضوع مطلب جديد وبلاگ باران هزار ابر سرگردان است:

قصاب چنان كه عادت اوست، مرا

بفكند و بكشت كـ:ين چنين خوست مرا

سر، باز به عذر مي‌نهد بر پايم

دم مي‌دمدم تا بكند پوست مرا.

 

...

 

از غزلسرايان جوان كرمان، شعر دو تن را بسيار دوست دارم و از قضا نام هر دو آنها حامد است: حامد حسين‌خاني و حامد عسگري. اولي يك دو سال بزرگتر از اولي است و شعرش پخته‌تر و دومي، شيرين‌كاريها و شيطنتهايش، سخت دلنشين.

وبلاگ غزل امروز كرمان دغدغه من بود براي معرفي غزلسرايان كهن ديارم در زماني كه هيچ كدامشان همت و حوصله حضور در وبلاگستان را نداشتند. خوشبختانه بعد از آنكه وبلاگ غزل امروز كرمان راه افتاد، يكي يكي بروبچه‌هاي غزلسرا به وبلاگستان پيوستند و صداي خودشان را رساتر كردند: مسعود سلاجقه، مرتضي كردي، غلام سيستاني، حامد عسگري، عرفان رعايي و اخيراً حامد حسينخاني. همين مسئله پاي مرا در به‌روز كردن وبلاگ غزل امروز كرمان كمي سست كرد. اما وقتي ديدم كه هنوز در جستجوهاي مربوط به غزل امروز كرمان نام اين وبلاگ هم هست و جايگاهي دارد، گفتم شايد بودنش به از نبودنش باشد. مطلب جديد اين وبلاگ، بعد از شش ماه تعطيلي، در مورد مجموعه‌هاي شعر همان دو عزيزي است كه نامشان را آوردم. سري بزنيد و نظر دهيد.

 

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٦:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۸/۱٢
    لینک مطلب   نظر شما ()