۱۳۸٥/٧/۳

 

اين كفر سياه، سهم امروز من است:

ليوان تهي كه يك نفس خورده‌امش.

نام و نفسم غبار دارد

در مقبره‌اي به خاك بسپرده‌امش.

...

از پنجره، هرچه هست، غمگين به نظر مي‌رسد امشب

يك ابر به افتخار من باز كنيد.

 

دالان دراز ـ انتهايش به سياهي كه رسيد

يك برق سه فاز مي‌پرد از سرتان

بر صندلي كنار دستي شما اسكلتي است

(اين را اگر آن دفعه به تو نگفته بودم، حتماً

يك حكمت ويژه داشت)

پيشاني چين‌دار اتاق

از بوي تركهاي كهنسالهء پيراهن من لبريز است.

 

(تشبيه عجيبي است!

خوشم مي‌آيد)

 

همسايه كه آشنايي‌اش بوي فراموشي صد ساله گرفت

ديشب به Delete من مي‌انديشيد

اما به غلط تكه‌اي از قلب خودش بود كه رفت

ـ «اي لعنتي سياه! كوري تو مگر؟»

با پاك‌كنش خطاب مي‌فرمايد

و هرچه كه ابر مي‌شناسد

                                    به زيارت دلش مي‌آيد.

 

ـ ها!

كم كم داشت باز يادم مي‌رفت

امروز به كفر مطلقي برخوردم

كه بوي تقلاي سياهي مي‌داد

گفتم شايد تو بهتر از من بشناسيش

آخر،

     اسم اصلي‌اش ايمان است.

يك روز كه داشتم به دالان درازي كه نداشت انتها مي‌رفتم

ديدم كه كنار دست من بدجوري

                                       ايستاده با دو چشم بابا قوري

(لا مصبّ هرچه مي‌كنم قافيه دست از سر من بردارد،

بر نمي‌دارد.)

القصه، شبيه اسكلت بود و كراواتش

                                                بوي ادكلنهاي عجيبي مي‌داد

يك ساعت مردانه شيك و پيك دستش بود

و داشت براي سفرش خاطره مي‌نوشت و ...

                                                            مي‌گفت (به حق چيزهاي نشنيده!):

چندي است يقين من به شك...

                                       شك... شك... شك

 

از روي تشك بلند شد (بوي تنش) هنوز يادم كه نرفته است

يك حالت خاص در نگاهش ديدم

انگار كه سر كشيد لاجرعه مرا

(يك قطره هنوز بر لبش باقي بود)

دانستم انتهاي اين جاده به تعطيل مي‌انجامد

دانستم از اين به بعد

تقويمم بوي جمعه دارد هر روز

دانستم ... اي كاش نمي‌دانستم!

 

حالا

دستانت بوي پاك كنهاي معطر دارد

اول به سراغ اسم من آمدي و

بعداً به خودت رحم نكردي حتا.

 

در سطل زباله

                  خاطرات سفر اسكلت مرا

                                                    اگر برداري

مي‌بيني آخر تمام جملات

مضمون سه نقطه (...) حاكي از عاقبت ابري اين فاصله‌هاست.

 

حالا

سري از پنجره بيرون آر

يك ابر از آسمان آبي     بردار و

                                            سطوح پر غبار را روشن كن.

حالا

برگرد و نوار را از اول بگذار.

 

...

 

ليوان تهي

               كه سهم امروز من است

از كفر سياه لب به لب خواهد بود

(در مقبره‫های انتهاي دالان)

يك ابر به افتخار من باز كن و

پلكي بزن و ... دوباره شب خواهد بود.

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٢:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٧/۳
    لینک مطلب   نظر شما ()