۱۳۸٥/٥/۱٩

 

به چكههات ميانديشم

از آن چكاد غرور.

 

به تاب ميروي از يك عتاب خورشيدي

و ذره ذره تنت آب ميشود

عرق بر آرد پيشانيات بناچاري.

و باد خواهد برد

همان كلاه مشعبد

                        كه بر سرت داري.

 

تو هيچ يادت هست؟

از آن تطاول دي ماه و

                          سرفههاي مديد

از آن درخت

            كه يخ كرد روي دامانت

و آن پرنده كوچك

                     كه بود مهمانت.

 

تو هيچ يادت هست؟

كه كي بر آمدي از صلب خاك

و بر شدي و به ناز تمام باليدي

به بال بال سفيدت چه فخرها كردي

و كوه و دامنه را زير پات ماليدي؟

 

كلاه داريات اينجا دو روز بيش نبود.

و آن چكاد غرور

به قهر تابش ارديبهشت دوزخ شد

سفيد پيرهنت

                  نقش خاك شد يك چند

و سهم دم زدنت

                    صرف آه و آوخ شد.

 

به چكههات ميانديشم

به بازگشت تو در صلب خاك.

به دستهاي بلند درخت

                             مست نسيم

به آن پرنده كوچك،

                        و آن سرود قديم.

 

خوشا نواي كهن:

كه هرچه زود بر آيد

                        چنان نپايد دير

خوشا كه هرچه زبردست زير دست آزار

به ضرب پاي زبر دست ديگر آيد زير.

 

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٥/٥/۱٩
    لینک مطلب   نظر شما ()