۱۳۸٥/٤/٢

 

كاش ايكاش

در تنت جاري بودم

در رگت خون و دلت راز

روي پيشاني تبدار تو

                             يك پارچه خيس

روي دستانت: پروانه رنگي

توي ليوانت: اكسيژن و آواز.

 

كاش ايكاش كه بودم

بر لب پنجره‌ات ماه

و به چشمانت يك منظره كوچك دلخواه.

 

دست در دست تو ايكاش

شانه بر شانه، ازينجا

شعر در گوش تو مي‌خواندم و

                                        مي‌رفتم تا آن سر دنيا.

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٢:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٤/٢
    لینک مطلب   نظر شما ()