۱۳۸٤/۱٠/۱٠

پستچي آمد

نامه نياورد.

در عطش دستها

                        چه زمزمهاي بود!

پنجره آمد

نور نياورد.

صبح كه پرپر شدم

                        چه منظرهاي بود!

 

روز و شب ـ از اين قبيل ـ

                                    خاك شد و خشت

عادت تقدير

نور و نوا را به درد و داغ در آغشت.

 

نامه كه آمد

زمزمه دستها   هلاك و هبا بود

نور كه آمد

پنجره چشمها   غبار هوا بود.

 

دير شد  اي دوست

آينه از بس كه انتظار كشيدم

پير شد اي دوست!

 

پستچي من!   پنجره من!

نامه و نورت دگر بكار نيايد

بگذر و بگذار

خانه خرابت شدم،

                          خدات نگهدار!

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۳:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/۱٠
    لینک مطلب   نظر شما ()