۱۳۸٤/٩/٩

 

بنفشه، گيج بر آمد

                           به باغ مهتابي

و آبشار، فرو ريخت

                          روي دامانت.

 

انارها، دلشان خون شده ست

به باد صبح بگو

به قدر يك دو گره   وا كند   گريبانت.

 

سبد بيارم و

                بوي ترا به باغ برم

كه هرچه سوسن و شب بو

                                      شوند مهمانت.

 

گلوم ميسوزد.

شراب زمزمه كو؟

عسل، حكايت آن چشمهاي شيرينت

غزل، حكايت آن خندههاي پنهانت.

 

برايم از نفس سبز باغ قصه بخوان

قسم به نبض صدايت

                             كه خواب خواهم رفت

كجاست دستانت؟

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/٩/٩
    لینک مطلب   نظر شما ()