۱۳۸٤/٥/٢۱

مانند لاكپشت

افتادهام به پشت

در لاي و در لجن

هيچم نه حاصلي است ازين دست و پا زدن.

 

بوي نمك

دهان مرا تلخ كرده است

و نور آفتاب

            عذابي اليم را..

آوي موج

            ميرسد از دوردستها

و   زير پوستم

حس ميكنم گزند عبور نسيم را.

 

در لاك خويشتن

افتادهام به پشت

و روز پشت روز...

 

بوي زوال ميدهم و

                              موذيان خاك

آن سويتر

               هلاك مرا

                            منتظر هنوز.

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٥/٢۱
    لینک مطلب   نظر شما ()