۱۳۸٤/۱/٦

 

 

                        یاران! چه چاره سازم با این دل رمیده؟

                                                                             حافظ.

 

زخم تن است و شاید بهتر شود دوباره

یاران! چه چاره سازم با روح پاره پاره؟

با آن غرور رعنا، یارب عنایتی،  تا

نومید بر نگردد ـ این بار ـ دست چاره

روح مرا تکان داد  پیراهن تو در باد

ماهت به سجده افتاد در این شب بهاره

در حیرتم چه رازی است در پشت عینک تو

ترکیب دلنوازی است: ماه و شب و ستاره

و آنها که گوشه گیرند موج ترا اسیرند

سامان عافیت نیست حتی درین کناره

چشمان بی گناهت، گاهی زلال مهتاب

آیینه نگاهت، گاهی پر از غباره

مشغول خویشتن را گوشی به حرف ما نیست

فریاد ازین ترافیک، این خط و این شماره

یادت بخیر حافظ!  عمری بسر دویدیم

یک بار هم ندیدیم  از دوست یک اشاره.

 





کلمات کلیدی :غزلها

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱/٦
    لینک مطلب   نظر شما ()