۱۳۸۳/۱۱/۳

 

نامه رسان دير كرده است.

 

حق با گرگ بود يا برادران يوسف؟

خودت بهتر مي داني

                             عزيز دلم!

 

دلم را به صندوق نيل مي اندازم.

 

يك امشبي

دلت را بزن به دريا

و در ليوان خورشيد

قرص خوابي بينداز و بيا.

 

فردا

هر طور شده

اين ناطور پابرهنه

                      از كوه طور خواهد آمد

و دستهاي روشنش را

نذر سيني چاي تو خواهد كرد.

 

كفشهايم را گم كرده ام.

درين حوالي

هيچ درختي

                هيچ آتشي

                               پيدا نيست.

 

علتش شايد

عصاي پدر بزرگم باشد

كه از عينك من بزرگتر است.

 

براي تو

          از درخت و آتش

رساله اي مي نويسم

و به آب مي اندازم.

 

به خواب تلخ من بيا!

درين چاه ذليل

نه دلوي است  نه زليخايي.

 

اصرار نمي كنم

كه بوي پيراهنت را حتماً پست كن

در كنعان من

قحطسال نسيم است.

 

نامه رسان دير كرد و

                            آتش موسي فرو نشست.

 

                            پنجم دي 83

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱۱:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/۱۱/۳
    لینک مطلب   نظر شما ()