۱۳۸۳/٢/٢۳

بعضي فيلمها در شرايط خاص خيلي مي چسبند. حدود يك سال بود كه مي خواستم فيلم اتاق پسر ساخته ناني مورتي فيلمساز ايتاليايي را ببينم. مدتها هم بود  كه آن را خريده بودم ولي زير بار ديدنش نمي رفتم. فكر مي كردم چون فيلم برنده اسكار فيلم خارجي شده فيلم جذابي نمي تواند باشد! بالاخره دل به دريا زدم و فيلم را ديدم. داستان يك دكتر روانكاو كه پاي درد دل بيماران متعدد خود مي نشيند و براي مشكلات روحي آنها نسخه مي پيچد. تا اينكه بر اثر اتفاقي پسر نوجوانش در دريا غرق مي شود. اين حادثه باعث آشفتگي و از هم پاشيدگي روحي تمام اعضاي خانواده مي شود و هضم مسئله مرگ برايشان دشوار مي آيد... من كاري به داستان فيلم ندارم. البته فيلم را يك نفس ديدم و لذت بردم. در آخر فيلم آهنگي با صداي زمزمه وار شنيده مي شود كه با توجه به فضاي فيلم خيلي آدم را مي گيرد. در شناسنامه فيلم به دنبال خواننده اش گشتم. نام آهنگش در كنار اين رودخانه (By This River) بود از برايان انو (Brian Eno). با كمي وبگردي متن موسيقي و صداي آن را گير آوردم.

            شعرش را اينجا مي توانيد ببينيد

            صداي برايان انو را  هم مي توانيد اينجا بشنويد.

 

حزن صدايش همان چيزي است كه سپهري گفت:

            صداي تو سبزينه آن گياه عجيبي است

            كه در انتهاي صميميت حزن مي رويد.

 

            اينجا هم مي توانيد درباره فيلم اتاق پسر مطالبي به فارسي و انگليسي بخوانيد.

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٤:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۳/٢/٢۳
    لینک مطلب   نظر شما ()