۱۳۸٢/۱۱/۱۳

 

 

حيرت‌زده‌ام, تشنه يك جرعه جوابم

اي مردم دريا برسانيد به آبم

آيا پس ِ اين دشت رهي هست, دهي هست؟

يا اينكه به بيراهه دويده‌ست شتابم

من كوزه به‌دوش آمده‌ام چشمه به چشمه

شايد كه ترا ـ اي عطش گنگ! ـ بيابم

آهي و نگاهي و ... دريغا كه خطا بود

يك عمر كه با آينه‌ها بود خطابم

هر صبح حريصانه من و حسرت خفتن

هر شب من و اندوه كه حيف است بخوابم

چون صاعقه هر بار كه عشق آمد و گل كرد

يك شعله نوشتند ملايك به حسابم

مي‌نوشم ازين تلخ, اگر آتش اگر آب

حيرت‌زده‌ام, تشنه يك جرعه جوابم.

                                                                           اسفند 69 

 

حكايت تحرير اين غزل قديمي, حكايت بي‌خوابي است در اين سحرگاه عيد قربان. به قول آن شاعر قديمي حكيم لاادري :

 

تا در غم عشق زار و حيران گشتيم

زاهد بوديم, نامسلمان گشتيم

از بهر بتي كه كيش و قربان دارد

از كيش برآمديم و قربان گشتيم.

 اين هم کاريکاتوری از هادی حيدری مطابق اوضاع و احوال اين روزها.






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٤:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٢/۱۱/۱۳
    لینک مطلب   نظر شما ()