۱۳٩٤/۱٢/٧

خبرنگار یک نشریة محلی از من پُرسید: چرا هنر؟ گفتم: چی چرا هنر؟ گفت: چرا هنر؟ آخرش متوجه شدم که این اسم یک ستون در نشریه‌شان است. نوعی اقتراح در مورد چرایی هنر. شعر زیر، پاسخ منظوم این اقتراح است.


جهان، کتابِ بی سر و تَهی است
که سطر سطر آن
به غیر حرف‌های خاک و خونْ گرفته نیست.
حکایت دروغ‌های این و آن
و کینة فلان
به خاطر فلان دلیل، با فلان.
کجایِ این کتاب، خواندنی است؟

فقط دو صفحه‌ای که عکس دارد و نقوش
و شعرهای بی رتوش
و لحظه‌های نابِ غیر قابلِ فروش
فقط همین!

در این کتابِ ناروا
اگر نبود رقصِ رنگ
اگر نبود نور و نغمه و نوا؛
کتاب را
درون گنجه‌ای سه قفله می‌گذاشتم
و جز سکوت
خیال هیچ کار دیگری نداشتم.

 





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱٢/٧
    لینک مطلب   نظر شما ()