۱۳٩٢/۱۱/٢٩


1)
بهترین یافته چیست؟
گام‌‌هایی که نُت گم شدة باران است.

سال‌ها بود
      که این پنجره
            با آجر و سیمان و ستون فرق نداشت
باز می‌شد، اما
در نسیمش گره هیچ دلی بسته نبود.

2)
عشق می‌آید و
 تا سقف به سیلاب فرو می‌بَرَدت
اتفاقی است
      که افتادن آن دست تو نیست
و اگر پای گرفت
گام در گام، ترا
صرف بی‌خویشتنی خواهد کرد.

3)
و از آن روز به بعد
قفل هر پنجره را بگشایی
بوی موسیقی باران دارد.





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/٢٩
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٢/۱۱/۱۸


صبحت بخیر ماه
صبحت بخیر پنجره رو به کائنات
صبحت بخیر آبی فیروزه‌ای من!
صبحت بخیر روشنی وصف ناپذیر!

همه پنجره‌ها دلتنگند
ماه می‌خواهم و تصنیف قشنگی که تویی.

آفتاب
در کف پیاده‌رو
خواب رفته است
ماه
سکه‌ای است توی کاسه‌اش.

هر شب ـ شبیه ماه
در خواب من
چراغ تو تا صبح روشن است.

و اصلاً ماه یعنی تو
و اصلاً کوچه یعنی من
چه شریانی
چه جریانی
چه گرمایی
چه ژرفایی!

پلک‌هایت را که می‌بنـدی
ماه
اعصابـش به هم می‌ریزد از احسـاس تنهایی.

برای نسیمی که  ناگاه
                 در من وزیده ست
لباسی فراهم کن
                    ای ماه!

ماه
با تمام گرفتگی‌هایش
همچنان با شکوه می‌تابد.

ماه را
بر دریچه ضرب می‌کنم.

قفل روی ساز
پرده روی ماه
در دلم دارد کسی دیوار می‌چیند.

پیراهنت مرز ظهور ماه
لب‌های تو رمز عبور من.

ماه هم بی تو دلش می‌گیرد.

گریبان را که بگشایی
اجابت می‌شود دستم.
هوای چیدن ماه است در باران پاییزی.

بوی آغوش تو دارد ماه.

ای نیمه پنهان
ای ماه ناپیدا
جای تو در آغوش من خالی است.

آب می‌خواهم
از لبان تو
ماه می‌خواهم
از لباس تو.

ماه در هر نگاهی قشنگ است.

ماه را با آخرین بوسه
چای را با آخرین خرما
تلخ شیرینی است اوقاتم.

نیمه شب
پیراهنت را خواب می‌دیدم
صبح، بوی ماه می‌آمد.

از کوه‌ها خورشید
از شانه‌هایت ماه.

زیباتر از برآمدن خورشید
ماه زلال من
در خواب پلک‌هات.

مهربانی نور است
نور در لبخند است؛
بر لبم ماه بریز!

تشنه‌اند آهوان
نصفه است ماه.

دریا به ماه گفت:
زیبایی‌ات
 حواس مرا پرت می‌کند.

در وسع ماه نیست
آیینه‌ات شدن.

شاخه‌ها را می‌تکاند باد
ماه می‌ریزد.

زنجیرها خواب ترا دیدند
ای ماه
از پشت ابر امشب نیا بیرون.

ماه، دیوانه‌ای است
با لباسی دریده و چرکین
ایستاده‌ست بر بلندی شهر
کلمات قصار می‌گوید.

دست‌های تشنه‌ام، باران
گام‌های خسته‌ام، همراه
پلک‌هایم، خواب می‌خواهد
خواب‌هایم، ماه.

گونه‌هایی سرد دارد ماه
دست‌ها را سخت در جیبش فرو کرده
در بساط صبح
نیمرویی مانده از دیروز
  - بی زرده.

ماهِ افتاده در تشت!
روشنم کن.

ماه ، پشت شیطنت‌های نگاه تو
نقشه می‌ریزد
خنده‌ای مرموز دارد
  باز.

باد ـ مجنون‌وار
 از زلف درختان بوسه می‌چیند
ماه می‌پرسد:
می‌توان عاشق نبود آیا؟

ماه
کاشی شکسته‌ای است
در حیاط آسمان.

ماه را پایین بیاور
وسعت تنهایی‌ام
    دیوانه خواهد کرد.

ماه دارد می‌دَمَد از پلک‌های تو
انبساط آسمان در من
  تماشایی است.

آسمان، عطر گریبانش
روح شب‌های ترا دارد؛
بر گلویت، ماه مرقوم است.

در نبودِ ماه
کوچه‌، تکراری است.

آسمان، سقفِ اتاقم بود
در شب آغوش ماه تو.

تعریف می‌کنم
دست ترا برای پرنده
دیگر به ماه نیز رضایت نمی‌دهد.

ماه در غبار
همچنان عزیز و پُر عیار.

بگذار
مثل این ماه که سر رفته دلش
انعکاس تو شوم.

ماه، با تو دیدنی است
راه، با تو رفتنی.

لکنت کودکانه‌ای دارد
ماه
وقتی که پلک‌هایت را...

نبض ماه را بگیر
تند می‌زند
در حضور تو.

رشک می‌برم به ماه
روبروی آن دریچه‌ای که ایستاده‌ای
رشک می‌برم به پنجره.

سفرنامه ماه را می‌نویسم
ورق در ورق
        قصه‌ای نیست جز «تو».


 





کلمات کلیدی :شعر کوتاه

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/۱۸
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٢/۱۱/٧


الشّوک/ الشّوکة در زبان عرب به معنی خار است. در امثال عرب آمده است: انّک لاتجنی من الشّوک العنب. یعنی: از خار، انگور بر نچینی. معادل آنچه در زبانزدهای فارسی هم داریم: خرما نتوان خورد ازین خار که کشتیم. غرض باز نمودن ارتباط معنایی میان شوکة/ شوکت و خار است. فکر کنم اولین بار دکتر شفیعی کدکنی به این وجه معنایی شوکت در این بیت حافظ اشاره کرده است:
شکر ایزد که به اقبال کله گوشه گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

علاوه بر موسیقی درونی و واژه‌آرایی بی نظیر حافظ در بیت مورد اشاره، «شوکت خار» وجه ایهامی بسیار زیبا و ظریفی دارد. ایهام یکی از شگردهای مورد توجه حافظ است و در معماری کلمات او بارها ازین دست هنرنمایی‌ها صورت گرفته است. اما در این مورد خاص، به نظرم حافظ نگاهش به سلمان ساوجی شاعر همعصرش بوده است. سلمان ساوجی همان طور که اهل نظر گفته‌اند، حتا بیش از حافظ به انواع «ایهام» گرایش داشته است. به گمان من حافظ توجه به وجه ایهامی شوکت را وامدار این رباعی سلمان ساوجی است:
امسال مکدّر است وقت گل و مُل
وز غم، سر برگ گل ندارد بلبل
با آن همه شوکت، ز پریشانی وقت
بی تیغ و سپر برون نمی‌آید گل!

 





کلمات کلیدی :حافظ پژوهی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٧:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/٧
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٢/۱۱/۱

 

از نوشته‌ها 
اگرچه قصّهء دروغ کم نخوانده‌ام
هرچه فکر می‌کنم
کاغذ سفید
بیشتر به من دروغ گفته است.

نا امید نیستم، ولی
هرچه کاغذش سفیدتر
از دروغ‌های نانوشته، ترس من شدیدتر!





کلمات کلیدی :شعر نیمایی و کلمات کلیدی :شعر کوتاه

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱۱/۱
    لینک مطلب   نظر شما ()