۱۳۸۳/٧/٢٤

 

 

امروز که تنهایی ِ من هست دچارت

بگذار   بیارامـم   تا صبح   کنارت

دست من و دست تو, چه تعبیر قشنگی است!

دست من و پیراهن لبریز ِ  انارت

با تشنگی‌ام,  این شب کوتاه چه سازد؟

ای چشمهء ایجاز   لبِ زمزمه‌وارت!

ای ماه که می‌تابی  از آن عینک  آبی

افسون تو نازم  که پلنگ است شکارت

تاریخ ِ  مرا  با  عطش عشق  رقم  زد

جغرافی ِ کرمانی ِ     پُر نقش و نگارت

بگذار    بیارامد  تا صبح ِ قیامت

این  درّهء  بی‌تاب  به دامان بهارت!

 

باز هم  امیر علوی





کلمات کلیدی :غزلها

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٥:٠۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٧/٢٤
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳۸۳/٧/۱٧

 

 

کیستی؟  صاعقه‌ای سهم ــ که جان می‌گیرد

و مرا  با عطشی گرم  نشان می‌گیرد

چیستی؟  ای تپش سرکش!  ای شوق شدید!

که مرا در ضربان تو   زبان می‌گیرد

رعد  و  برق تو مرا کُشت، کمی  باران باش

ای خوش آن ابر که نم نم  هیجان می‌گیرد

اشک را  واقعه عشق اگر دریابد

شعله می‌گردد و  راه مژه‌گان می‌گیرد

آستین بر  زن  و ما را نفحاتی  بفرست

که دل پنجره دارد خفقان می‌گیرد

در وفور  نفس عشق،  شمیم تو خوش است

خاصه وقتی که جنونم  فوران می‌گیرد.

 

                 امیر علوی

 

Photo By: MICHAEL REICHMANN

 





کلمات کلیدی :غزلها

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٧/۱٧
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳۸۳/٧/۱۱

دوست عزيزم آقاي امير علوي اخيرا ــ يعني همین امروز ــ شعري گفته و از من خواسته است آن را در وبلاگم بگذارم و ببينم نظر دوستان چيست.

 

ماه آمد و عروس درختان باغ شد

آيينه جلوه كرد و شبم چلچراغ شد

دستي زدم در آب و سراسيمه چرخ زد

ماهي حوض رفت و دلم نقره داغ شد

سيب آمد و درخت به رقص آمد از غرور

افتاد توي بركه و سهم كلاغ شد

 

تاريكي اتاق چه بي‌رحم مي‌وزيد

بر دستهاي من...

                      ــ و چه كابوس تيره‌اي!

برخاستم ز خواب و،  در آيينه مانده بود

تصوير مرد گم‌شده‌اي در جزيره‌اي

در دوردست متن، تكان داد دست خويش

كشتي گذشته بود بدون مسافرش

تنهاترين سكوت، سكوت جزيره‌اي است

كه در غروب، يخ زده خون مسافرش

 

تنهاترين سكوت،  شب من

                                   ــ كه ماه را

مي‌خواست توي دست بگيرد، ولي نشد

مي‌خواست مست مست در آتش فرو رود

چون شمع، مست مست بگيرد، ولي نشد

مي‌خواست هرچه هست ببخشد به يك نگاه

عشقي به هرچه هست بگيرد، ولي نشد!

 

كشتي گذشته بود و شب از نيمه رفته بود

ماه آمد و دوباره در آيينه جلوه كرد

چشمان تو بر آتش من باد مي‌زدند

توفاني از ستاره در آيينه جلوه كرد

دستي زدم در آتش و ماه از كفم گريخت

لرزيد پشت پنجره، در باد، سيب كال

بوسيدمت به مستي و آتش گرفت ماه

ماهي حوض پر زد و افتاد سيب كال.

 

اين شعر را براي تو مي‌خواستم...

                                           ولي

تاريك شد اتاق و نگاهت غروب كرد

دستم به بوي سيب بر آمد، و بي نصيب

در آستين گم‌شده خود رسوب كرد

مي‌خواستم براي تو اين شعر و ...

                                             ناگهان

خودكار بر سفيدي كاغذ طلوع كرد

خودكار بر سفيدي كاغذ نوشت و رفت

اين شعر را براي تو بايد شروع كرد.

 

اين شعر را براي تو مي‌خواستم نوشت

تنهاترين سكوت... كه دور از كنارتم

اين شعر را براي تو آغاز كردم و

مي‌خواستم بگويم : من دوست دارتم

...

مي‌خواستم بگويم : من دوست دارمت!

 

 






به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۳/٧/۱۱
    لینک مطلب   نظر شما ()