۱۳٩٥/٢/٢٧


به بهانه روزملی بزرگداشت خیام

سید علی میرافضلی

 روز 28 اردیبهشت ماه در تقویم ملی به عنوان روز بزرگداشت حکیم عمر بن ابراهیم خیامی نیشابوری معروف به خیام، نام‌گذاری شده است. حکیم خیام، فیلسوف، منجم و ریاضی‌دان نامدار ایرانی، 998 سال پیش در نیشابور به دنیا آمد و به سال 526 ق، در سن 87 سالگی، در همان شهر از دنیا رفت. شهرت او در دوران خودش، به واسطه رسالات فلسفی و علمی‌ و مقام شامخی بود که به عنوان یک دانشمند طراز اول داشت. اما به فاصله یک قرن بعد از مرگش، شهرت شاعری‌ او بر جایگاه علمی‌اش چربید و اکنون همه ما بیشتر او را به عنوان یک شاعر بزرگ ایرانی می‌شناسیم و شاید نقل قول‌های پراکنده‌ای در مورد اینکه چه دانشمند با منزلتی بوده و چه جایگاه والایی داشته، شنیده‌ باشیم و شاید هم نه!
رباعی‌سرایی خیام، در زمان حیاتش امری ناشناخته بوده است و نویسندگان هم‌عصر او از قبیل نظامی عروضی و ابوالحسن بیهقی در این باره کاملاً سکوت کرده‌اند. اولین منبعی که رباعیی به اسم خیام نقل کرده، رساله‌ای از امام فخر رازی (درگذشته 606 ق) است که در آن، ضمن تقریر مسئله معاد، به یکی از رباعیات خیام استناد جُسته و بر محتوای آن ایراد گرفته است. این رساله، حدود 70 ـ 80 سال بعد از مرگ خیام نوشته شده است:
دارنده چو ترکیب طبایع آراست
باز ازچه سبب فکندش اندر کم و کاست؟
گر خوب نیامد این بنا، عیب کراست
ور خوب آمد، خرابی از بهر چراست؟
سایر رباعیاتی که در منابع معتبر به اسم خیام نقل شده، از همین سنخ است. یعنی در آنها یک گره فکری وجود دارد که با زبانی ساده و بدون آرایه بیان شده است:
در دایره‌ای کآمدن و رفتن ماست
او را نه بدایت نه نهایت پیداست
کس می‌نزند دمی درین معنی راست
کین آمدن از کجا و رفتن به کجاست
..
ترکیب پیاله‌ای که در هم پیوست
بشکستن‌ آن روا نمی‌دارد مست
چندین سر و پای نازنین از سر دست
از مهر که پیوست و به کین که شکست؟
..
ز آوردن من نبود گردون را سود
وز بُردن من، جاه و جمالش نفزود
وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود
کآوردن و بُردن من از بهر چه بود!
..
از جمله رفتگان این راه دراز
باز آمده‌ای کو که به ما گوید راز
پس بر سر این دو راهه آز و نیاز
تا هیچ نمانی که نمی‌آیی باز
برازنده حکیم خیام نیست  که دغدغه فکری‌اش باده و ساده باشد. او اگر فراغتی از درس و بحث و مطالعه و تحقیق پیدا می‌کرد، در حد قلم‌انداز، رباعیی می‌گفت و در گوشه و کنار کتاب و دفترش می‌نوشت و به مقداری نبود که دیوانی از رباعیات خود ترتیب دهد. به همین خاطر، ما مجموعه مدونی که فراهم آورده خیام باشد، در اختیار نداریم. این رباعیات معدود و پراکنده، با رباعیاتی که ما امروزه به اسم خیام می‌شناسیم و به خاطر سپرده‌ایم، از زمین تا آسمان تفاوت لفظی و ماهوی دارد؛ و انتساب رباعیاتی از این دست به خیام:
این قافله عمر عجب می‌گذرد
دریاب دمی که با طرب می‌گذرد
ساقی! غم فردای حرفان چه خوری؟
پیش آر پیاله را که شب می‌گذرد
..
می نوش که عمر جاودانی این است
خود حاصلت از دور جوانی این است
هنگام گل و باده و یاران سرمست
خوش باش دمی که زندگانی این است.
ساخته و پرداخته ذهن ادبای خوش ذوق است، نه آفریده ذهن آن حکیم فرزانه. این قبیل رباعیات که توسط خوانندگان نامدار و شاعران خوش‌صدا خوانده شده و در خاطر دوستداران شعر جای گرفته، با همه شور و احساسی که در آنها هست، به گواهی منابع متقن و مورد اعتماد، محصول 200 ـ 300 سال بعد از مرگ خیام است، نه زمانه او.
اگر حکیم خیام، از گور بر می‌خاست و بر رباعیاتی که بر بنای آرامگاهش نوشته‌اند، نظر می‌افکند، به احتمال زیاد گمان می‌بُرد که او را به اشتباه در‌آن مکان به خاک سپرده‌اند و اگر قدمی در‌ آن محوطه می‌زد و در کتابفروشی‌های آنجا، مجموعه رباعیات خودش را تورقی می‌کرد، قطع به یقین از شدت شرم و شگفتی، سر به بیابان‌های نیشابور می‌گذاشت.
طی این ربع قرنی که بر سر پژوهش در رباعیات خیام گذاشته‌ام، این سؤال همیشه برایم مطرح بوده که چگونه طی سیصد سال (از اوایل قرن ششم تا اوایل قرن نهم)، همه سرمایه ما از رباعیات خیام، فقط 100 رباعی است و ناگهان ظرف مدت 40 ـ 50 سال (از اوایل قرن نهم تا اواسط آن قرن)، شمار رباعیات خیام به صورت تصاعدی و جهشی، به 550 رباعی رسیده است؟ این 450 رباعی از کجا آمده و با کدام منطق و سلیقه‌ای، به قافله رباعیات خیام پیوسته است؟
اما از سه چهار سال پیش و با رواج شبکه‌های اجتماعی بخصوص با فراگیر شدن اپلیکیشن‌های تلفن همراه از قبیل تلگرام، این معما برای من کاملاً حل شده است و پاسخ خودم را پیدا کرده‌ام. الآن در این شبکه‌ها، هیچ نویسنده و شاعری امنیت ندارد. شعر فلان و بهمان را به اسم مولانا و قیصر امین‌پور و سهراب سپهری می‌زنند و هرچه فریاد می‌زنی، گوش کسی بدهکار نیست. این شعرها، گاهی فاقد قافیه و ردیف و زبان سالم و مضمون متعالی است و شاعران متوسط هم زیر بار انتساب آنها نمی‌روند، چه برسد به بزرگان شعر و ادب. در عصر تکنولوژی که دسترسی به منابع اصیل برای هر کسی امکان‌پذیر است و قابل قیاس نیست با 800 سال پیش که شعرها و کتاب‌ها، ماه‌ها و گاه سال‌ها طول می‌کشید تا از یک نقطه به نقطه دیگر برود، این همه خطا در نقل، و آمار بالای کُپی پیست (همان بردار و بگذار خودمان) هیچ توجیه عقلانی ندارد. چگونه ما انتظار داریم ادیب میان‌مایه‌ای مثل یاراحمد رشیدی تبریزی که در سال 865 قمری به هیچ کدام از امکانات وسیع امروزی دسترسی نداشته و از بسیاری از ظرایف سخن هم بی‌خبر بوده، از پیش خود، 400 رباعی به سرمایه رباعیات خیام نیفزاید؟ به نظر می‌رسد بی دقتی در نقل اشعار و کاهلی در شناخت گویندگان آنها و بی‌خیالی در مورد صحت و سقم مطالب، در خون پاک ما آریایی‌های اصیل و نژاده جریان دارد و اگر تمام دیوان‌های شعر را، از قدیم الایام تا امروز، در یک لوح فشرده به آحاد ملت ایران هدیه کنند، باز هم از صنعت شریف «بردار و بگذار» دست بر نمی‌دارند و هر شعر و مطلبی را، خوانده و ناخوانده، بی درنگ رونویسی می‌کنند و می‌فرستند برای نفر بعد؛ و اصرار هم دارند که نفر بعدی هم، به همین سیره حسنه اقتدا کند و زنجیره نشر جعلیات را، به مدد همان خون اصیل آریایی، استمرار بخشد.
از نظر من، آشفته بازار نقل شعر در گروه‌های اجتماعی مجازی که صدای بسیاری را در آورده، نمایش راستینی از خصلت بی‌مبالاتی ما ایرانیان در نقل اشعار و مطالب است. ما از 700 ـ 800 سال به همین شیوه، به تدوین جُنگ‌ها و مجموعه‌های ادبی پرداخته‌ایم و هر رباعیی را بدون تحقیق و تفحص، به اسم خیام و دیگران ثبت کرده‌ایم  و برای ما مهم نبوده که آن رباعیات، قوی یا ضعیف، فرآورده ذوق کیست. از شما چه پنهان، خوب که فکر می‌کنم، با خودم می‌گویم چه بهتر که نیاکان ما به امکانات ارتباطی دسترسی نداشته‌اند، وگرنه میراث ادبی ما چنان به‌هم آمیخته می‌شد که نه حکیم خیام نیشابوری قابل شناسایی بود و نه خواجه حافظ شیرازی؛ و الآن به جای 550 رباعی، 5500 رباعی ناهمگون، در پوشه رباعیات منسوب به خیام جا خوش کرده بود!

 





کلمات کلیدی :مسایل رباعی و کلمات کلیدی :یادداشتها

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٢/٢٧
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٥/٢/٢۳

خواجه حسن دهلوی، از شاعران نامدار پارسی زبان در خارج از مرزهای ایران‌زمین است. وی و امیر خسرو دهلوی در نیمه نخست قرن هشتم هجری می‌زیستند و هر دو، شاگرد شیخ نظام الدین اولیاء (725 ق) بودند. حسن دهلوی و امیر خسرو، نقش ارزنده‌ای در گسترش شعر فارسی در سرزمین هند داشتند. ضیاء برنی، مؤلف تاریخ فیروزشاهی، خواجه حسن دهلوی را «سعدی هندوستان» نامیده است. حسن دهلوی در دوران خود شاعری اثرگذار به شمار می‌رفت. دولتشاه سمرقندی، از رواج شعر او در قرن نهم هجری  خبر می‌دهد: «دیوان خواجه حسن در این روزگار عزیز و مکرّم است و صاحب‌نظران و مستعدان را به سخن خواجه اعتقادی و التفاتی زیاده از تصور است» (تذکرة الشعراء، ص 248). ما برای نمونه، بیتی از غزل‌های او را نقل می‌کنیم (دیوان حسن دهلوی، ص 7) که اثرات آن در شعر بعد از او نیز امتداد داشته است،. مصراع دوم این بیت، حالتی مثل‌گونه دارد:
مجنون لباس عقل و دین در عشق لیلی چاک زد
پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را.

کمال خجندی (803 ق) که توجه خاصی به شعر حسن داشته، مصراع دوم را به عینه تضمین کرده است (دیوان کمال، ص 16):
منع «کمال» از عاشقی، جان برادر تا به کی
پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را.

همچنین است عصمت بخارایی (840 ق) که حدود یک قرن بعد از حسن دهلوی می‌زیست (دیوان عصمت بخارایی، خطی، برگ 132):
پیراهن ناموس را «عصمت» به رندی پاره کرد
پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را.

غضنفر کره‌جاری (1003 ق) شاعر اهل کاشان و از اقران وحشی بافقی، به شعر حسن دهلوی نظر داشته و نام او را به ایهام در بیت خود گنجانده است (خلاصه الاشعار، بخش کاشان، ص 351):
قول حسن کی می‌کند در صالح طالح اثر
پند پدر مانع نشد رسوای مادر زاد را.

مثل‌نگاران فارسی از قبیل هبله‌رودی، دهخدا و ذوالفقاری، این مصراع را به عنوان یک مصراع مثلی در کتاب‌های خود به ثبت رسانده‌اند (مجمع الامثال، ص 44؛ امثال و حکم، ج 1، ص 514؛ فرهنگ بزرگ ضرب‌المثل‌های فارسی، ج 1، ص 644)، اما نه اشاره‌ای به نام شاعرش کرده‌اند، و نه کاری به شواهد آن در شعر فارسی داشته‌اند.



هفته نامه کرگدن، ش دوم،  14 اردیبهشت 95





کلمات کلیدی :یادداشتها

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٢/٢۳
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٥/٢/٤


1)
توان خداحافظی کردنم نیست
از این خانه، این پلّه،
این صندلی، این در زنگ خورده
از این من.

2)
«صدایی، خدایی، کجایی؟»
در این جمله بی سر و ته
سکوت عجیبی است
که ویران‌ترم می‌کند.
برو ای نرفتن!

3)
رگم، سیل میِ‌خواهد اینجا
نگاهم، تگرگ.
چه اکسیژنی پلک‌های تو دارد
در این سنگ قبری که افتاده بر سینه من
چه آهنگ‌هایی
در این قصر آهن!

 





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/٢/٤
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٥/۱/٢٢

 

خواب، خوش بود مرا
بر پَر خاطر تو؛
رو به رؤیای عدم می‌رفتم.
..

و غزالی که تویی
بوی شیر از دهنم می‌آید.
..

حلزونی است
که بر ساقۀ آب؛
بوسه‌هایی که خرامان تواند.
..

عطر فروردین کن
شبِ گردابِ مرا.
غرقه بر دامن گُل باید بود.
..

هیچ گهواره چنین
گوهر از گردن باران نگرفت
هیچ لالایی از این گویاتر.
..

به حبابی که تهی از تهی است
موج می‌اندازی
به لبانم که پُر از لبریز است.
..

ماه بودن خوب است
بر سر شانۀ تو
شانه بودن خوب است
بر سر زلف ترت.
..

ذوق لب‌های من است
ـ کفشدوزک ـ
روی انگشت گَزیدن‌هایت.
..

چه بنفشی است
سپیدار تنت؛
چه شبی دور سحر می‌پیچد!
..

خواب بر می‌خیزد
از لباس من و تو.
..

نام گُل را که بگویی
سنگ، دل می‌سپرد
خاک، در می‌گیرد.
..

موسم آتش و آب است انگار
موسم برف شدن روی ذغال
موسم ذوب شدن زیر زمستان درخت.
..

چه حریص است نفس‌هایِ مرا
شیشۀ روشن تو.
..

بال، بر بام تو می‌باید زد
خواب، بر نام تو می‌باید کرد.
..

کفنم، نزدیک است
بس‌که لب‌های تو دَم می‌دهدم.
..

به تَرَک‌هام برس
که در این زلزله درگیرترم.

 





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٦:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۱/٢٢
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٥/۱/۱٥

 

نشسته‌ایم در این سایبان، من و گنجشک
به باغ می‌نگریم
و باغبان انگار
که هیچ خستگی‌اش نیست از هَرَس کردن.

به مهر می‌گویم
که: دارکوب عزیز!
از این چه سود که این سر رسیدِ باطل را
هزار مرتبه، بیهوده، پیش و پس کردن؟

و دارکوب عزیز
هزار مرتبه، این سر رسیدِ باطل را
ورق زده‌ست و نیاموخته‌ست: بس کردن!

نشسته‌ایم من و گنجشک
به باغ می‌نگریم:
نسیم، یک‌نفس از پویه در نمی‌مانَد
و عطر، در ورق غنچه در نمی‌گنجد.
پرنده، سهم درخت است
بهار را نتوان حبس در قفس کردن!





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱۱:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/۱/۱٥
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٤/۱٢/٧

خبرنگار یک نشریة محلی از من پُرسید: چرا هنر؟ گفتم: چی چرا هنر؟ گفت: چرا هنر؟ آخرش متوجه شدم که این اسم یک ستون در نشریه‌شان است. نوعی اقتراح در مورد چرایی هنر. شعر زیر، پاسخ منظوم این اقتراح است.


جهان، کتابِ بی سر و تَهی است
که سطر سطر آن
به غیر حرف‌های خاک و خونْ گرفته نیست.
حکایت دروغ‌های این و آن
و کینة فلان
به خاطر فلان دلیل، با فلان.
کجایِ این کتاب، خواندنی است؟

فقط دو صفحه‌ای که عکس دارد و نقوش
و شعرهای بی رتوش
و لحظه‌های نابِ غیر قابلِ فروش
فقط همین!

در این کتابِ ناروا
اگر نبود رقصِ رنگ
اگر نبود نور و نغمه و نوا؛
کتاب را
درون گنجه‌ای سه قفله می‌گذاشتم
و جز سکوت
خیال هیچ کار دیگری نداشتم.

 





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱٢/٧
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٤/۱۱/۱٥

 

جهان، به لکنت بی انتها گرفتار است
به درک نیمْ نگاه تو نیز قادر نیست.

چگونه می‌شود از ماه منصرف بشوم؟
به حرف‌های قد و نیم قد بپردازم
به جای خوشۀ گندم
به بمب فکر کنم؟

مرا که گوشۀ لبخند تو
خدای زاویه‌هاست
به شکل‌های شکفتن ببر.

شباب شانۀ تو
به کوه، دعوت آرامش است
به صبح، فرصت تابیدن.

چگونه می‌شود از جاده چشم بردارم؟
که اسب‌های سفید از غبار می‌آیند
و رنگ خانه‌ام از شوق می‌پَرد
و ماه، پیرهنش را
به روی مبل می‌اندازد.

هنوز، پنجره‌های جنون تماشایی است.

 





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱۱/۱٥
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٤/۱۱/۱

اگر از من بپرسند که از مهم‌ترین لوازم شاعری چیست؟ بی درنگ می‌گویم: انتخاب «تخلص». تخلص در حکم برند را برای شاعر دارد. بعضی از شاعران در طول زندگی شاعری خود تخلص‌شان را عوض می‌کردند. مشهور است که مولانا در آغاز دوران شاعری خاموش تخلص می‌کرد و بعد از ملاقات با شمس تبریزی، تخلص شمس را برگزید. حکیم محمد سعید قمی، از شاعران دوره صفوی است که به یک تخلص قانع نبود و با سه تخلص شعر می‌گفت: گاهی «سعید»، گاهی «حکیم» و گاهی هم «تنها». وی طبیب دربار شاه عباس دوم (1077 ق) بود و در آغاز حکومت شاه سلیمان صفوی (1105 ق) به سعایت بدگویان از کار برکنار و در قلعه الموت زندانی شد. بعد از آزادی از زندان، در قم به طاعت و عبادت پرداخت. دیوانش در حدود 3000 بیت به چاپ رسیده و این سه بیت از آنجاست:

  رهنما در سفر گم‌شدگی بسیار است
هر صدایی به صدای جرسی می‌ماند.
عرفای ما معتقدند که «گم شدن» در سفر زندگی، بهترین راه رسیدن به مقصود است. البته گم شدن در این افق معنایی، با «گمراهی» تفاوت اساسی دارد. کافی است که رهرو این طریق، قدم در مسیر «گم شدن» بگذارد، راهنما خودش به سراغش می‌آید و دستش را می‌گیرد. در قدیم، صدای زنگ شتران، نشانه عبور کاروان‌ها از جاده‌ها بوده است و به اهل کاروان، گوشزد می‌کرده که راه کجاست و چاه کجا. در سفر گم‌شدگی، هر جا که بروی راه همانجاست و هر صدایی که بشنوی، راهنمای توست. سراغ دوست را باید از خود گرفت و باید در خود به جستجو پرداخت. گم شدن، در واقع، رها کردن بی‌راهه‌هاست.

  نه بیدم من که از ناقابلی‌ها بی ثمر مانم
مرا چون سرو، رعنایی ز حاصل باز می‌دارد.
ثمر داشتن و به ثمر رسیدن، شاید غایت رشد و بالندگی محسوب شود. بالاخره، هر درختی باید یک خروجی داشته باشد. اما شاعران ما از قدیم الایام هزار دلیل می‌آوردند که ثمر نداشتن بعضی درخت‌ها بی حکمت نبوده است. درخت سرو، محبوب شاعران بود و همه جوره هوایش را داشتند. سعدی علیه الرحمه، میوه نیاوردن سرو را این‌گونه توجیه می‌کرده که: آزادگان تهی‌دستند! البته، درخت بید هم بی ثمر است و محمد سعید قمی معتقد است که ثمر نداشتن بید به خاطر عدم قابلیت خودش است، اما بی‌حاصلی سرو، محصول رعنایی و بلند نظری اوست!

  غصه، غم، داغ جنون، آه و فغان، بی‌تابی
هرچه دارم من سودا زده از دولت توست.
دولتی که محمد سعید قمی از‌آن سخن می‌گوید با دولت‌های امروزی از زمین تا آسمان فرق دارد. بنابراین، نباید از این بیت برداشت سیاسی کرد و دولت‌ها را مقصر تمام بدبختی شاعران دانست. بحمدالله شاعران ما در همه دولت‌ها، در رفاه کامل به سر می‌برند و ملالی نیست! منظور از دولت در این بیت، لطف و مرحمت دوست است. از دولتی سر یار، عاشقان از همه نعمت‌های عالم که همان غم و غصه و هزار درد بی‌دواست، برخوردارند و جای شکرش هم باقی است. حافظ در همین معنی فرموده است: ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق؟/ گفتم ای خواجه عاقل! هنری بهتر ازین؟ و البته صفت عاقل در این بیت، از صد تا فحش هم بدتر است!

چاپ شده در:
کرگدن (ضمیمه هفتگی روزنامه اعتماد)، ش 45
سه شنبه 29 دی 1394، ص 27

 





کلمات کلیدی :تک بیت خوانی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۸:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱۱/۱
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٤/۱٠/٢٤


رنگ ماژیکِ خشک بودن و بس
کاغذی را خراش دادن و هیچ
واژه را سینه‌خیز آوردن
رو به نومیدیِ همیشة خود.

ضبط کردن: صدای برفک را
سال‌ها بعد، گوش دادن ِ آن
خسته بودن، برای دلتنگی
خواب دیدن که: خواب کم دیدن.

کوچه در کوچه رد شدن تنها
در فراموش کردن ِ باران
با همین‌ زخم‌ها، رقم زدن ِ
حسرت نسل‌های بعدی را !

 





کلمات کلیدی :چهارپاره

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ۱۱:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/٢٤
    لینک مطلب   نظر شما ()



۱۳٩٤/۱٠/۳


گفتند: زنده باد!
و مرگ توی حنجره‌شان ضجه می‌کشید.
::

جنگِ خروس‌ها
آن قدر واقعی است
                     که از یاد می‌بریم
این جنگ، جنگِ معرکه‌گیران است.
::

با عشق، می‌توان دو نفر را به‌هم رساند
با عشق، می‌توان سرِ معشوق را بُرید
با عشق، می‌توان چه صمیمی دروغ گفت.
::

انگار از شکستنِ این شیشه چاره نیست
یک‌روز ترکشی که تو ترسیم کرده‌ای
بر گردن خودت.
::

وقتِ طواف نیست عزیزان!
باید خدنگ بود
باید طناب را به رسیدن گره زنیم.
::

وقتی انارِ قلب کسی را
تا آخرِ مچاله شدن می‌فشاری‌اش
دندان گرگ، از کلماتِ تو بهتر است.
::

آبان ِ دست تو
دیگر حریف اوّلِ آذر نمی‌شود.

 

29 آبان 94





کلمات کلیدی :شعر نیمایی

به قلم : سید علی میرافضلی ; کتابت در ساعت ٦:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۱٠/۳
    لینک مطلب   نظر شما ()